Το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα, δηλαδή το χρέος των Φυσικών και Νομικών Προσώπων ξεπερνά τα 235 δισεκατ. € και περιλαμβάνει:
Οι πολίτες καλούνται να πάρουν καθημερινά χρηματοοικονομικές αποφάσεις αναφορικά με βραχυπρόθεσμα βασικά οικονομικά ζητήματα, όπως είναι η διαχείριση εσόδων – εξόδων, η πληρωμή των λογαριασμών ή η κάλυψη διαφόρων οφειλών αλλά και με μακροπρόθεσμα υψίστης σημασίας οικονομικά ζητήματα όπως το αποταμιευτικό τους πρόγραμμα, η πιθανή εκπαίδευση του παιδιού, ο συνταξιοδοτικός προγραμματισμός, ο δανεισμός και διάφορες επενδυτικές επιλογές.
Οι σημαντικές εξελίξεις που έχουν λάβει χώρα στον τομέα των συναλλαγών και του εμπορίου, καθώς στις διαδικασίες πληρωμών έχουν δημιουργήσει υπηρεσίες υψηλής ταχύτητας και ποιότητας.
Σε ένα μέλλον που κυριαρχείται από κινητές τεχνολογίες, διασυνδεδεμένες συσκευές, το Internet of Things [1] συμβάλλει στη διάχυση νέων καινοτομικών τρόπων διαχείρισης των λογαριασμών και των συναλλαγών μας, και όχι μόνο.
Στην παρέμβαση αυτή – η οποία αποτελεί σύνοψη μίας μεγαλύτερης και πιο αναλυτικής έρευνας και με άλλες προσεγγίσεις – επιχειρείται μια τεχνοκρατική παρουσίαση της επίδοσης των οκτώ υπουργών Εθνικής Οικονομίας κατά την διάρκεια της υπερδεκαετούς κρίσης.
Ως προσέγγιση της επίδοσης των Υπουργών χρησιμοποιήθηκε στο άρθρο αυτό η πορεία του επιτοκίου του 10ετούς κρατικού ομολόγου της χώρας μία μεταβλητή που σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία αντανακλά ικανοποιητικά την αξιοπιστία και την επικινδυνότητα της.
Ένας από τους ελάχιστους μελετητές των αγορών που προέβλεψε την κρίση του 2007 ήταν ο Λιβανέζος συγγραφέας, πρώην trader παραγώγων και Καθηγητής στο φημισμένο Πανεπιστήμιο του Stern της Νέας Υόρκης, Nassim Nicholas Taleb.
Στο προφητικό και εξαιρετικά επιτυχημένο βιβλίο του “The Black Swan: The impact of the highly improbable” (2007) παρουσιάζει τις επιπτώσεις της έλευσης ενός εξαιρετικά απίθανου γεγονότος, προφητεύοντας ουσιαστικά την επερχόμενη κρίση.
Σήμερα, το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας λόγω των πιεστικών προβλημάτων χρηματοδότησης και βιωσιμότητας χρήζει επειγόντως ριζικού εξορθολογισμού και μακροσκοπικών μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων.
Παράγοντες όπως η δυσχερής δημοσιονομική κατάσταση της οικονομίας, η ιδιαιτέρως δαπανηρή (9,6% του ΑΕΠ το 2017) χρηματοδότηση του συστήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό, η αιμορραγία του συνταξιοδοτικού εισοδήματος από τις υψηλές εισφορές, η υψηλή ανεργία και η παράλληλη μείωση των μισθών (απαιτούνται σήμερα εισφορές δέκα εργαζομένων για να χρηματοδοτήσουν σύνταξη ενός συνταξιούχου), η συρρίκνωση του πληθυσμού (το 2060 αναμένεται δραματική συρρίκνωση του πληθυσμού στα 8,6 εκατ. και σημαντική γήρανσή του με 6 στα 10 άτομα του ενεργού πληθυσμού της Ελλάδας να είναι άνω των 65 ετών) και η επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής του, συνιστούν μία ωρολογιακή βόμβα για το εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την ίδια την ελληνική κοινωνία και η εγκατάλειψη της μονοδιάστατης χρήσης του αναδιανεμητικού 1ου κρατικού πυλώνα φαντάζει αναπόφευκτη.