Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της μοναδικής στα παγκόσμια χρονικά κρίσης, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αποδεχτεί και να συμφωνήσει στα βασικά αίτια που οδήγησαν τη χώρα μας σε αυτό το κρίσιμο για την κοινωνία και τις μελλοντικές γενεές σημείο.
Εδώ και χρόνια η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει σημαντικές διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές, εις βάρος κυρίως των υπερχρεωμένων ανεπτυγμένων και εν πολλοίς γερασμένων δυτικών κοινωνιών και υπέρ των… αναπτυσσομένων οικονομιών.
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά χρηματοπιστωτικής κρίσης εξακολουθούμε να βιώνουμε τις μετασεισμικές δονήσεις της. Τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και οι χώρες που ήταν υπερβολικά δανεισμένες ή είχαν χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες ήταν αυτές που επλήγησαν περισσότερο από τη συστημική αυτή κρίση, με τις αγορές να αποδεικνύονται ανελέητες για όσους βρεθούν σε αδυναμία.
Παρά τις δικαιολογημένες σε πολλές περιπτώσεις ενστάσεις για την αντικειμενικότητα της βαθμολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας του χρέους των κρατών από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης, η πραγματικότητα είναι ότι οι σχετικές αξιολογήσεις επηρεάζουν καθοριστικά τους συμμετέχοντες στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου και τις ροές των κεφαλαίων από και προς τις διάφορες χώρες.
H σταδιακή ανάκτηση της εμπιστοσύνης της χώρας μας από τη μεριά των αγορών είναι δεδομένη και η ουσιαστική περαιτέρω αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας είναι πλέον καθοριστικής σημασίας για την αποκατάσταση της χρηματοδότησης και για την ανάπτυξη της οικονομίας.
